وقتی کوچک بودم :

وقتی کوچک بودم :

وقتی کوچک بودم دلم می خواست زود بزرگ شم .

و حالا که بزرگ شدم با خودم میگم : کاش بزرگ نمی شدم . کاش می شد جلوی گذر زمان را گرفت .

حتماً تا حالا براتون پیش اومده وقتی یه بچه کوچیک رو می خواین آروم کنین ، تا حرفتون رو گوش بده و طبق میل شما رفتار کنه بهش میگین تو دیگه بزرگ شدی نباید فلان کار رو بکنی یا ... .

ولی بعد که طفلکی بزرگ میشه می بینه ، نه بابا تو بزرگی هم همچین خبر خاصی نیست و دوران خوب کودکیش رو به خیال بزرگی خراب کرده. و دلش می خواد به کودکیش برگرده .

انگار همه ما یه جورایی کودکیمون رو گم کردیم . اون صداقت ، معرفت ، خلوص و زلالی کودکیمون رو  در آرزوی بزرگ شدن تو کودکی جا گذاشتیم . چرا این صداقت و زلالی رو با خودمون به بزرگی نیاوردیم .

چه جوریه که دیگه برا به دست آوردن اون حتی تلاش هم نمی کنیم .

چرا وقتی مطمئن هستیم که اشتباه کردیم نمی ریم عذر خواهی کنیم ؟ چرا وقتی قهر می کنیم نمی ریم منت بکشیم  ؟ چرا وقتی دوستمون با تمام وجود از ما عذرخواهی می کنه مثل بچگی هامون نمی بخشیمش ؟

فکر می کنیم کوچیک می شیم ؟

نه دقیقاً برعکس ، این همون بزرگ شدنی هست که به اون بچه گفتیم . این یعنی روحمون بزرگ شده .

چرا روحمون به طور کامل بزرگ نمی شه ؟ چرا به اون بزرگی که می خوایم نمی رسه ؟ و از اون لطافت کودکیمون هم فاصله گرفته ، انگار که توی برزخ گرفتاره .

چرا توی دوستی ها و روابط اجتماعی دنبال نفع و ضرر خودمونیم ؟ چرا مثل کودیهامون با بقیه دوست نمی شیم ؟ چرا دیگه مثل کودکیمون دیگران رو دوست نداریم ؟

و بزرگترین دغدغه مون میشه ((نان و عشق )) . دیگه بجای اینکه کسی رو از ته دل دوست داشته باشیم ( مثل کودکی ) سعی می کنیم خودمون رو عاشق نشون بدیم .

مگر نه اینکه همین دوست داشتن بعد تبدیل به عشق می شد .

ولی ماها معمولاً اول عاشق می شیم . و بعد ... .

ولی به نظر من بهتره اول کسی رو دوست داشت چون وقتی کسی رو دوست دارین ایرادهاش رو میگین و متقابلاً اون هم چون شما رو دوست داره ایرادهای شما رو میگه و این باعث تعالی انسان میشه . ولی عشق انسان رو کور میکنه و  وقتی عاشق کسی باشین تمام کارهای اون برای شما خوب و زیباست و اون رو خوب مطلق می بینین . و این خیلی باعث پیشرفت و تعالی انسان نمشه .

و برای همینه که من فکر می کنم که عشق رو باید فقط در مورد خدا به کاربرد . چون اون خوب مطلق هست .

پس بیاین با هم به دوران کودکیمون برگردیم و پیش از اینکه عاشق هم باشیم همدیگر رو دوست داشته باشیم .

به قول دکتر شریعتی :

خدایا ،

به هرکه دوست می داری بیاموز که عشق از زندگی بهتر است و به هر که دوست تر می داری بچشان که دوست داشتن از عشق هم برتر .

در پناه ایزد منان شاد و موفق باشید.(این مطالب کپی از وبلاگ یک همدل است )